Question

उताऱ्याच्या आधारे सूचनेनुसार कृती करा.

१) आकृतिबंध पूर्ण करा.  (२)

सगळ्यांचा डोळा चुकवून हळूच सटकी मारायची न् गोट्या खेळायला जायचं. तिथंच कुरीचा डाव रंगायचा. ज्यांना खेळायची संधी मिळायची नाही ती पोरं माकडासारखं वडाच्या पारंब्यांना लोंबकळत राह्यची. झोका खेळायची. उतरताना पारंब्यांच्या शेंड्यांना फुटलेली पिवळी पालवी शेव-शेव म्हणून खायची. एखाद्या भर दुपारी मग तिथनंच मोर्चा विहिरीकडं वळवायचा. मनसोक्त पोहायचं. शिवणापानी खेळायचं, चटके बसायला लागले, की पुन्हा पाण्यात उड्या. थकून घरी यायचं आणि भाकरीवर उड्या टाकायच्या. लाल डोळं आणि पाढरं पडलेलं अंग बघून आजीचं बोलणं खायचं. असल्या सगळ्या निसर्ग दत्त वातावरणात बालपण आकारत होतं.        गाभोळ्या चिंचा, मिठाचे खडे आणि कच्च्या कैऱ्या, बांधावरची बोरं, चिंचाचा तौर, उंबरं, ढाळं, काटाड्यावर भाजलेली कणसं, गहू-ज्वारौचा हुरडा, कच्ची वांगी, गवार, छोटी तंबाटी, शेण्ण्या, कलिंगडं, शेंदाडं, करडीची- पात्रंची भाजी, ज्वारीची हिरवीगार ताटं, कवटं, तुरीच्या-मटकीच्या शेंगा, त्यांची उकड, हुलग्याचं माडगं असा सगळा रानमेवा पोटात जात होता. आम्ही वाढत होतो. भांडत होतो. पुन्हा एकत्र खेळत होतो. ढाळजंत आजीच्या धाकात अभ्यास करत होतो. आजीच्या मायेच्या सावलीखाली आम्ही मोठे होत होतो.

२) एका शब्दात उत्तर लिहा.  (२)

1. लेखकाची लहानपणी अभ्यास करण्याची जागा - ______
2. लेखकाला लहानपणी मिळालेली मायेची सावली - ______

३) स्वमत-  (३)

तुम्हांला आठवत असलेल्या कोणत्याही एका अविस्मरणीय प्रसंगाचे वर्णन करा.

Answer 1

१) 

२) 

1. लेखकाची लहानपणी अभ्यास करण्याची जागा - ढाळज
2. लेखकाला लहानपणी मिळालेली मायेची सावली - आजी

३) प्रत्येकाचे बालपण विविध घटनांनी समृद्ध असते. मोठेपणी काही गोष्टींचे विस्मरण होते, तर काही गोष्टी अगदी कालपरवा घडल्याप्रमाणे लख्ख आठवतात. माझी एक अविस्मरणीय आठवण म्हणजे मी नदीमध्ये मारलेली पहिली उडी. माझ्या आजोळी मी दरवर्षी जातो. त्या वर्षी मामासह आम्ही सारेजण नदीवर पोहण्यासाठी म्हणून गेलो होतो. बाकीच्या भावंडांना पोहता येत होते. म्हणून, सारेजण पाण्यात मौजमजा करत होते. मी मात्र काठावर बसून त्यांची मौजमजा बघत होतो. इतक्यात मामाने ओरडून म्हटले, ’अरे तू पण पाण्यात ये. पाणी फार काही खोल नाही.“ मला खरंच वाटलं. मी मामावर विश्वास ठेवून बिनधास्त उडी मारली आणि मग मात्र फजिती झाली. माझ्या नाकातोंडात पाणी जाऊ लागले. मामाने मला पकडल्यावर मला धीर आला. त्याने पोटाखाली हात देऊन कसे पोहायचे हे शिकवले. मी हा प्रसंग कधीच विसरू शकत नाही.