Advertisements
Advertisements
Question
आत्मकथन:
Advertisements
Solution
मी राष्ट्रध्वज बोलतोय
हो! मीच आहे भारतीय राष्ट्रध्वज, अभिमानाने डौलाने आकाशात फडकणारा! माझी ओळख फक्त एका कापडाच्या तुकड्यापुरती मर्यादित नाही. मी आहे भारताची शान, स्वाभिमान आणि एकतेचं प्रतीक.
माझ्या अंगावरचे तीन रंग काही निव्वळ सजावटीपुरते नाहीत. केशरी रंग सांगतो, “धैर्य आणि त्याग”, जो आपल्या स्वातंत्र्यवीरांचा साक्षीदार आहे. पांढरा रंग सांगतो, “शांती आणि सत्य”, ज्यावर भारताची संस्कृती उभी आहे. आणि हिरवा रंग सांगतो , “समृद्धी आणि विकास”, जो आपल्या देशाच्या प्रगतीचा मार्ग दाखवतो.
माझ्या मध्यभागी असलेलं निळ्या रंगाचं अशोकचक्र, म्हणजेच धर्मचक्र, हे न्याय, कर्तव्य आणि गतीचं प्रतीक आहे. ते मला सतत आठवण करतं, “स्थिर राहू नकोस, पुढे चालत राहा!”
माझा इतिहास उज्ज्वल आणि प्रेरणादायी आहे. स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी माझ्या नावावर हजारो वीरांनी बलिदान दिलं. मी कित्येक लढ्यांमध्ये लोकांच्या हातात फडकत होतो, क्रांतीचे प्रतीक बनून. २६ जानेवारी, १५ ऑगस्ट अशा दिवशी संपूर्ण देशभरात मी फडकतो, आणि प्रत्येक भारतीयाचं मन अभिमानाने भरून येतं.
जेव्हा मी डौलाने फडकतो, तेव्हा लहानांपासून थोरांपर्यंत सगळे मला अभिवादन करतात. शाळा, कार्यालये, मैदानं, सीमेवरील पोस्ट, सर्व ठिकाणी माझं अस्तित्व भारताचं एकत्रित रूप दाखवतं.
माझी एकच विनंती आणि अपेक्षा आहे, की प्रत्येक भारतीयाने मला मान द्यावा, मला नेहमी स्वच्छ, सुरक्षित आणि सन्मानाने ठेवावं. माझा अपमान न करता, प्रेमाने आणि देशभक्तीने मला फडफडू द्यावं.
जय हिंद! वंदे मातरम्!
