Question

खालील उताऱ्याच्या आधारे सूचनेनुसार कृती करा:

(१) (२)

दृक-श्राव्य दालनातील कारगिल युद्धाच्या फिल्ममधील थरार म्हणजे	(य) _________
	(र) _________

(२) (२)

कारगिल क्षेत्रातील विजयस्तंभा समोर लेखिकेने घेतलेल्या शपथेनुसार करावयाची कार्ये	(य) _________
	(र) _________

 

मृत्यू समोर दिसत असतानाही त्याच्या जबड्यात हात घालून मृत्यूलाच आव्हान देणारी बावीस-तेवीस वर्षांची तेजोमय स्फुल्लिंगं होती ती! ज्यांना आशीर्वाद द्यायचे, त्यांच्यासमोर नतमस्तक होऊन सलामी देणं किती कष्टप्रद आहे, ह्याची जाणीव झाली. थरथरत्या हातांनी, डबडबलेल्या डोळ्यांनी त्या स्मारकाला सलाम केला. तेवढ्यात एक तरुण लष्करी अधिकारी तिथे आले. त्यांनी आम्हांला कारगिल-युद्धाची फिल्म बघायला तेथील दृक-श्राव्य दालनात नेलं. तो सगळा थरार म्हणजे दुर्दम्य आशावाद, असामान्य कर्तृत्व, प्रखर राष्ट्रनिष्ठा आणि अदम्य साहस ह्या शब्दांना मूर्तपणे सार्थ करणारं कर्तृत्व होतं. सरतेशेवटी एका शहीद झालेल्या वीराच्या आईनं जे म्हटलं, ते ऐकून एक जबरदस्त चपराक बसल्यासारखं झालं. त्या म्हणाल्या, “जिस देश पर मैंने अपना बच्चा कुर्बान किया है, उस देश से थोडासा प्यार तो करो!” चाबकानं शंभर फटके मारले असते, तर ज्या वेदना झाल्या असत्या; त्यापेक्षाही कितीतरी पटीनं अधिक वेदना मनाला झाल्या. आणि त्या विव्हळ अवस्थेत विजयस्तंभासमोर शपथ घेतली - “शिस्त, निष्ठा, समर्पण आणि त्याग ह्या माझ्या मध्यमवर्गीय शब्दकोशात सपकपणे वापरल्या जाणाऱ्या शब्दांना यथोचित न्याय देईन. केवळ शब्द नाहीत, तर तशी वृत्ती बनलेल्या सैन्यदलातील त्या वीरांचे भाट होऊन त्यांची कवनं गाईन आणि निदान पुढील पाच वर्ष नागरिकांना सोबत घेऊन ह्या भूमीवर येऊन सर्व वीरांना सलामी देईन.”

(३) स्वमत अभिव्यक्ति - (४)

शहीद वीराच्या आईचे शब्द ऐकून लेखिकेवर झालेला परिणाम तुमच्या शब्दांत लिहा.

किंवा

सैनिकी जीवन व सामान्य नागरिकांचे जीवन यांची तुलना तुमच्या शब्दांत लिहा.

Answer 1

(१)

दृक-श्राव्य दालनातील कारगिल युद्धाच्या फिल्ममधील थरार म्हणजे	(य) दुर्दम्य आशावाद
	(र) असामान्य कर्तृत्व

(२)

कारगिल क्षेत्रातील विजयस्तंभा समोर लेखिकेने घेतलेल्या शपथेनुसार करावयाची कार्ये	(य) शिस्त, निष्ठा, समर्पण आणि त्याग या शब्दांना यथोचित न्याय देईन.
	(र) पुढील पाच वर्षे नागरिकांना सोबत घेऊन या भूमीवर येऊन वीरांना सलामी देईन.

(३) शहीद वीराच्या आईचे शब्द ऐकून लेखिका वेदनांमय झाल्या. वेदनांनी रक्तबंबाळ झाल्या. चाबकाने शंभर फटके मारल्यावर होणाऱ्या वेदनेपेक्षा कितीतरी अधिक वेदना त्यांच्या मनाला झाल्या. लेखिकेने त्या विव्हळ अवस्थेत विजयस्तंभावर शपथ घेतली की, शिस्त, निष्ठा, समर्पण आणि त्याग या त्यांच्या स्वत:च्या मध्यमवर्गीय शब्दकोशात सपकपणे वापरल्या जाणाऱ्या शब्दांना यथायोग्य न्याय देईन, तसेच मातृभूमीसाठी प्राणांची आहुती देणाऱ्या वीरांचे भाट होऊन त्यांच्या कर्तृत्वाची कवने गाण्याची शपथ घेतली. पुढील पाच वर्षे या भूमीवर सर्व नागरिकांना सोबत घेऊन या भूमीवर येऊन सर्ववीरांना सलामी देण्याची सुद्धा शपथ लेखिकेने घेतली.

किंवा

सैनिकाला स्वत:च्या कुटुंबापासून हजारोमैल दूर आपले जीवन कर्तव्य बजावत जगावे लागते. आपल्या माणसांत राहून, त्यांच्या सुख-दुःखात सहभागी होत सामान्य जीवन जगता येत नाही. दररोज त्यांच्या वाट्याला कष्टमय जीवन येत दऱ्या खोऱ्यांतून, वाळवंटातून, जंगलातून, हिमालयासारख्या बर्फाच्छादित प्रदेशांमधून कर्तव्य बजावत फिराबे लागते. तासनतास एकाच ठिकानी उभेराहुन कबक पहारा दथावा लागतो, प्रत्येक आदेशाचे'काटेकोरपणे पालन करावे लागते. त्यांना संचार स्वातंत्रय नसते. अत्यंत कष्टमय आणि खडतर जीवन सैनिक आपल्या मातृभूमीच्या संरक्षणासाठी जगत असतात. याउलट सामान्य नागरिक मुक्तपणे संचार करून आपल्या मनाला वाटेल त्याप्रमाणे जीवन जगत असतो.