Question

उताऱ्याच्या आधारे सूचनेनुसार कृती करा.

१) तुलना करा.  (२)

व्यक्तीशी मैत्री	कवितेशी मैत्री

 

पुढे मग कवितेचं बोट मी चांगलं घट्ट धरून ठेवलं. तिची माझी मैत्रीच झाली. आपण कधीपण, केव्हापण मैत्रिणीला हाक मारतो, तिच्याकडे धावतो, तिच्याबरोबर भान विसरून मनातलं वाट्टेल ते बोलतो. इथे फक्त एक फरक होता. तिला हवं तेव्हा ती माझ्याकडे यायची. कधीही रात्री-मध्यरात्रीसुद्धा; पण मला मात्र कधीकधी खूप वाट बघायला लावायची.      मी हाक मारल्यावर हमखास येईलच असं नसायचं कवितेचं. मग तिची वाट पाहणं-अस्वस्थ होणं-कशातच मन लागेनासं होणं-आई, आत्याची ती बोलणी खाणं! आज ते वाट पाहणं आठवलं तरी मी पुन्हा हुरहुरते. उंबराच्या पिकल्या फळांवर पोपटांचे हिरवे पंख पुन्हा उतरून यावेत, असं उगाच वाटत राहतं.      आमची आत्या तेव्हा उरुळीकांचनच्या मराठी शाळेत नोकरी करायची. तेव्हा आजच्यासारखी उरूळीला सहल जाण्याजोग वाहनांची सोय नव्हती. आत्या सकाळी आठ वाजताच घरातून जायची. बस पकडून रेल्वे स्टेशनला जायची. मग पॅसेंजरनं उरुळी. परतताना तसंच, गाडी पुष्कळदा उशिरा सुटायची. पुन्हा पुणे स्टेशनवरून बसनं घरी परतायला तिला कधी नऊ-साडेनऊसुद्धा व्हायचे. आम्ही भावंडं तेव्हा तिची वाट बघत वाड्याच्या दिंडी दरवाज्यात उभी राहायचो. आत्या येईपर्यंत वाट बघून रडू गळ्याशी दाटलेलं असायचं. ती आली, की धाकटा भाऊ झेप टाकून तिला लोंबकळायचा आणि मी रडू आवरत हसायची. सगळा शोष निपटून, तिच्या जवळ घेण्यानं शांत वाटायचं. तिला नोकरी करणं भाग होत आणि आमचं वाट पाहणं अटळ. आज हे समजतं; पण तेव्हा जीव नुसता फुटून जायचा. कसली कसली भीती वाटत राहायची.

२) ओघतक्ता तयार करा.  (२)

लेखिकेच्या आत्याच्या दररोजच्या प्रवासाचा ओघतक्ता तयार करा.

३) स्वमत -  (३)

तुमच्या आवडत्या व्यक्तीच्या वाट पाहण्याचा तुम्हांला आलेला अनुभव तुमच्या शब्दांत लिहा.

Answer 1

१) 

व्यक्तीशी मैत्री	कवितेशी मैत्री
व्यक्तीशी मैत्री केली जाते, तेव्हा त्या मित्र-मैत्रिणींना आपण मनात येईल तेव्हा हाक मारतो. आपल्या मनात येईल तेव्हा भेटून त्यांच्याशी बोलतो.	कवितेशी मैत्री झाली, तर कविता मात्र आपण बोलावू तेव्हा हमखास येतेच असे नाही. ती तिला हवं तेव्हाच आपल्याकडे येते. अगदी रात्रीअपरात्रीही. आपल्याला मात्र तिच्या येण्याची वाट पाहत बसावं लागतं.

२) लेखिकेच्या आत्याच्या दररोजच्या प्रवासाचा ओघतक्ता तयार करा.

सकाळी आठ वाजता घरातून बाहेर पडणे.

↓

बस पकडून पुणे रेल्वेस्थानक गाठणे.

↓

पॅसेंजर रेल्वे पकडून उरुळीला पोहोचणे.

↓

परतताना पुणे स्टेशनवरून बसने घरी येणे.

३) मी लहान असल्यापासूनच माझा काका माझे खूप लाड करतो. दोन वर्षांपूर्वी कामाच्या निमित्ताने तो दुबईला गेला होता. तो किती दिवसांसाठी गेला आहे हे मला ठाऊक नव्हते. नेहमीप्रमाणे तो दोन-चार दिवसांत घरी येईल असे मला वाटले होते. आठवडा झाल्यानंतर तो घरी आला नाही हे पाहून मात्र तो कधी येणार याची मी वाट पाहू लागलो. बाबांना आईला सतत त्याच्याबद्दल विचारून हैराण करून सोडले. काकाचा फोन आला तर तू कधी येणार हा एकच प्रश्न विचारून त्यालासुद्धा त्रास देत होतो. तो मात्र काम संपले की निघणार असे म्हणून वेळ मारून नेत असे. मी रोजच काकाच्या येण्याची वाट पाहत होतो. त्याच्याशिवाय राहण्याची सवय नसल्यामुळे सतत त्याची आठवण येत असे. जवळपास सहा महिन्यांनी काका घरी येणार असे समजले आणि माझा आनंद गगनात मावेनासा झाला. कधी एकदा त्याला भेटतोय असे मला झाले होते.