Question

खालील विषयावर सुमारे 120 - 150 शब्दांत निबंध लिहा.

झाडाचे आत्मवृत्त

मुद्दे - बीज म्हणून जन्म सुरुवातीच जीवन - वाढीचा अनुभव ऋतूतील बदलांचा अनुभव - परोपकारी जीवन - पक्षी आणि प्राण्यांचा सहवास - वाटसरूंना सावली - मुलांना फळे व फुले - इतरांच्या मदतीला धावणे - म्हातारपण - अखरेचा क्षण - परोपकाराची जाणीव - इतरांच्या मदतीसाठी पुन्हा जन्म घेण्याची इच्छा.

Answer 1

झाडाचे आत्मवृत्त

नमस्कार मित्रांनो! मी एक जुना आणि डेरेदार वृक्ष बोलतोय. आज कित्येक वर्षांनंतर मला माझे मन मोकळे करण्याची संधी मिळत आहे, त्याबद्दल मी तुमचा आभारी आहे. रस्त्याच्या कडेला उभा राहून मी बदलत जाणारे जग खूप जवळून पाहिले आहे.

माझा प्रवास एका छोट्याशा बीजापासून सुरू झाला. मातीच्या उबदार कुशीत निजलेलो असताना पावसाच्या पहिल्या सरींनी मला जागे केले. हळूहळू मी जमिनीतून डोकावून बाहेर आलो आणि मला या सुंदर जगाचे दर्शन झाले. सुरुवातीचे माझे जीवन खूप कष्टाचे होते. मी खूप नाजूक होतो. कधी कडक ऊन मला जाळू पाहायचे, तर कधी एखादे जनावर मला खाऊन टाकण्याचा प्रयत्न करायचे. पण मी जिद्दीने पाय रोवून उभा राहिलो. जसजसा काळ लोटला, तसतशी माझी मुळे जमिनीच्या खोलवर रुजली आणि मी एका विशाल वृक्षात रूपांतरित झालो.

वाढताना मला ऋतूचक्राचे अनेक अनुभव आले. उन्हाळ्यात जेव्हा जमीन तव्यासारखी तापते, तेव्हा मी स्वतः चटके सोसून इतरांना शीतल छाया देतो. पावसाळ्यात मी ढगांना साद घालतो आणि मुसळधार पावसात चिंब भिजण्याचा आनंद घेतो. हिवाळ्यातील बोचरी थंडी आणि गळून पडणारी पाने मला जीवनाची नश्वरता शिकवून जातात. पण प्रत्येक ऋतूत मी ताठ मानेने उभा राहिलो.

माझे संपूर्ण जीवन हे परोपकारी आहे. माझ्या अंगाखांद्यावर पक्षांची एक वेगळीच सृष्टी असते; तिथे ते आपली घरटी बांधतात, अंडी घालतात आणि पहाटेच्या वेळी त्यांचा किलबिलाट ऐकून मला नवचैतन्य मिळते. गायी-गुरांना आणि जंगलातील प्राण्यांना मी आश्रय देतो. उन्हाळ्याच्या कडक उन्हात जेव्हा एखादा थकलेला वाटसरू माझ्या शीतल सावलीत विसावतो, तेव्हा मला माझे जीवन सार्थकी लागल्यासारखे वाटते. लहान मुले माझ्या फांद्यांना लोंबकळून खेळतात, माझ्यावर दगड मारून माझी गोड फळे चाखतात. मला दगड लागल्यावर वेदना होतात, पण मुलांच्या चेहऱ्यावरील आनंद पाहून मी त्या वेदना विसरून जातो.

निसर्गाने मला इतरांच्या मदतीला धावून जाण्याची शक्ती दिली आहे. मी तुम्हाला जिवंत राहण्यासाठी शुद्ध ऑक्सिजन देतो, जमिनीची धूप थांबवतो आणि पर्यावरणाचे रक्षण करतो. मुळांपासून ते पानांपर्यंत माझा प्रत्येक भाग मानवाच्या आणि निसर्गाच्या उपयोगी पडतो.

परंतु, आता माझे म्हातारपण जवळ आले आहे. माझ्या फांद्या आता पूर्वीसारख्या मजबूत राहिल्या नाहीत, माझी पाने गळून पडत आहेत आणि माझे शरीर थकले आहे. कदाचित आता माझा अखेरचा क्षण जवळ आला आहे. पण मला त्याचे दुःख नाही, कारण मी माझे संपूर्ण आयुष्य दुसऱ्यांच्या सेवेसाठी वेचले आहे. मला माहीत आहे की, मेल्यानंतरही माझे लाकूड कोणाचे तरी घर उबदार ठेवण्यासाठी किंवा फर्निचर बनवण्यासाठी कामी येईल.

शेवटी माझी देवाला एकच प्रार्थना आहे, ‘पुनर्जन्म लाभे जरी, वृक्षच व्हावे मी पुन्हा’. इतरांच्या मदतीसाठी आणि या सृष्टीला सुंदर बनवण्यासाठी मला पुन्हा जन्म घ्यायला आवडेल. तुम्ही फक्त मला जपा, नवी झाडे लावा, कारण आमचे अस्तित्व असेल तरच तुमचे जीवन सुरक्षित असेल.