कष्टाचे फळ
एका गावात एक कष्टाळू शेतकरी राहत होता. तो दिवसरात्र शेतात राबत असे. त्याला दोन मुले होती; पण दोघेही फार आळशी होते. वडील कितीही समजावून सांगत असले तरी त्यांना कामाची अजिबात आवड नव्हती. त्यामुळे शेतकऱ्याला त्यांच्या भविष्याची खूप चिंता वाटत असे.
काळाच्या ओघात शेतकरी आजारी पडला. त्याला वाटू लागले की आता आपले आयुष्य फार उरले नाही. त्याने आपल्या दोन्ही मुलांना जवळ बोलावले आणि म्हणाला, “आपली सर्व संपत्ती शेतात पुरलेली आहे. माझ्या मृत्यूनंतर ते शेत नीट खणून काढा.” काही दिवसांनी शेतकरी मरण पावला.
वडिलांच्या शब्दांवर विश्वास ठेवून दोन्ही मुलांनी संपूर्ण शेत खोलवर खणून काढले. त्यांनी एकही कोपरा सोडला नाही. पण त्यांना कुठेही सोन्या-चांदीची संपत्ती सापडली नाही. त्यामुळे ते खूप निराश झाले.
इतक्यात चांगला पाऊस पडला. आधीच नांगरलेले व खणलेले शेत पाहून त्यांनी त्यात धान्य पेरले. योग्य वेळी पाणी व मेहनत केल्यामुळे शेतात भरघोस पीक आले. भरपूर धान्य मिळाले आणि त्यांना चांगले उत्पन्न मिळाले.
तेव्हा त्यांना वडिलांच्या शब्दांचा खरा अर्थ कळला. शेतातील खरी संपत्ती म्हणजे कष्ट आणि मेहनत होय.
तात्पर्य: कष्टाचे फळ नेहमी गोड असते.
