Advertisements
Advertisements
प्रश्न
पुढील मुद्द्यांच्या आधारे कथालेखन करा:
| एक लोभी माणूस - तपश्चर्या करणे - देव प्रसन्न - वरदान - “सूर्य मावळेपर्यंत पळशील तेवढी जमीन तुझी" - माणसाचे पळत राहणे - सूर्यास्त - थकून मरणे - तात्पर्य. |
Advertisements
उत्तर
लोभाचा शेवट
एकदा एक लोभी आणि धनलोलुप माणूस होता. त्याचं आयुष्य भरपूर संपत्ती मिळवण्यात गेलं होतं, पण तरीही त्याची हाव काही कमी होत नव्हती. अधिक जमीन मिळावी म्हणून तो रोज तपश्चर्या करू लागला. त्याच्या मन:पूर्वक साधनेमुळे देव प्रसन्न झाला.
देवाने त्याला दर्शन देऊन विचारलं, "माग तुला काय हवं आहे?" त्या लोभी माणसाने लगेच उत्तर दिलं, "मला खूप जमीन हवी आहे, सर्वात जास्त!"
त्यावर देवाने वरदान दिलं - "उद्या सकाळी सूर्योदयापासून तू ज्या क्षणी पळायला सुरुवात करशील, आणि जिथवर पळशील, परत सूर्य मावळण्यापूर्वी सुरुवातीच्या ठिकाणी पोहोचलास, तर ती सर्व जमीन तुझी होईल."
हे ऐकून तो माणूस फार आनंदी झाला. दुसऱ्या दिवशी तो सकाळी लवकर उठून पळायला लागला. त्याला जास्तीत जास्त जमीन हवी होती, म्हणून तो न थांबता धावत राहिला. उन्हं वाढली, थकवा आला, पण लोभापोटी तो थांबला नाही.
संध्याकाळ झाली, सूर्य मावळायला लागला, तेव्हा त्याला लक्षात आलं की परत जायला वेळ कमी आहे. तो धावत धावत परत जायला लागला. पाय थकत होते, छातीत धडधड वाढली, पण काही केल्या तो थांबत नव्हता. अखेर थोडंच अंतर बाकी असताना तो थकून कोसळला आणि मरण पावला.
तात्पर्य: अती लोभाचा शेवट विनाशात होतो.
