Question

खालील विषयावर सुमारे 120 - 150 शब्दांत निबंध लिहा.

मला पंख असते तर.....

मुद्दे - स्वप्न - मनातील कल्पना पूर्ण करणे - जगाची सहल - देशाच्या वैविध्यतेचे दर्शन - निसर्ग सौंदर्याचा अनुभव - इतरांची मदत - वेळेची बचत - नवीन ज्ञान घेणे - स्वातंत्र्याचा अनुभव - स्वप्नातून जाग येणे.

Answer 1

मला पंख असते तर.....

निसर्गातील प्रत्येक जीवाची स्वतःची एक खासियत असते. मानवाला बुद्धी मिळाली आहे, तर पक्षांना आकाशात भरारी घेण्यासाठी सुंदर पंख! कधी कधी संध्याकाळच्या वेळी आकाशात उडणाऱ्या पक्षांचे थवे पाहिले की माझ्या मनात एक गोड स्वप्न रेंगाळू लागते, 'खरंच, जर मलाही पक्षांसारखे दोन सुंदर आणि बळकट पंख असते तर?' या कल्पनेनेच माझे मन आनंदाने थुईथुई नाचू लागते.

जर मला पंख असते, तर मी माझ्या मनातील सर्व कल्पना पूर्ण केल्या असत्या. मला विमानाचे तिकीट काढण्याची किंवा पासपोर्टची गरज पडली नसती. मी एका झटक्यात आकाशात झेप घेतली असती आणि संपूर्ण जगाची सहल करायला निघालो असतो. निळ्याशार आकाशातून उडताना खाली दिसणारे डोंगर, नद्या आणि समुद्र किती विलोभनीय दिसले असते याची मी कल्पनाच करू शकतो.

पंख असते तर मी माझ्या लाडक्या भारताच्या वैविध्यतेचे दर्शन घेतले असते. एका क्षणी मी काश्मीरच्या बर्फाच्छादित शिखरांवर असतो, तर दुसऱ्याच क्षणी कन्याकुमारीच्या अथांग समुद्रावर! हिमालयाचे शुभ्र सौंदर्य आणि दक्षिण भारताची हिरवीगार वनराई मी डोळे भरून पाहिली असती. दाट जंगलातून उडताना तिथल्या निसर्ग सौंदर्याचा आणि वन्यजीवांचा जवळून अनुभव घेतला असता. उंच झाडांच्या शिखरांवर बसून मी निसर्गाची गाणी ऐकली असती.

पंखांचा उपयोग मी केवळ फिरण्यासाठीच नाही, तर इतरांच्या मदतीसाठी सुद्धा केला असता. कुठे अपघात झाला असता किंवा कोणी संकटात अडकले असते, तर वाहतुकीच्या कोंडीची काळजी न करता मी उडत जाऊन त्यांना मदत केली असती. यामुळे माझ्या वेळेची खूप बचत झाली असती. ट्रॅफिकमध्ये अडकण्याऐवजी मी हवेच्या वेगाने माझ्या जागी पोहोचलो असतो. शाळा किंवा कामावर जाताना मला कधीच उशीर झाला नसता. उडता उडता मी जगाच्या कानाकोपऱ्यातून नवीन ज्ञान मिळवले असते, वेगवेगळ्या संस्कृती आणि लोक जवळून पाहिले असते.

मला खऱ्या स्वातंत्र्याचा अनुभव घेता आला असता. जमिनीवर चालताना असणारी बंधने आकाशात नसती. ढगांशी लपाछपी खेळत आणि सोसाट्याच्या वाऱ्याशी पैज लावत मी स्वैर विहरलो असतो. कोणत्याही सीमा किंवा भिंती मला अडवू शकल्या नसत्या.

पण अचानक आईने हाक मारली आणि माझी स्वप्नातून जाग आली. मी पाहिले की मी माझ्या अंथरुणावर आहे आणि मला पंख नाहीत. जरी मला प्रत्यक्ष पंख नसले, तरी निसर्गाने मला ‘कल्पनाशक्तीचे पंख’ दिले आहेत. त्या पंखांच्या जोरावर मी कुठेही पोहोचू शकतो. स्वप्न पाहणे हेच प्रगतीचे पहिले पाऊल असते. कदाचित भविष्यात मानव असे काही तंत्रज्ञान विकसित करेल, ज्यामुळे माणसाला पंखांशिवाय आकाशात उडता येईल. तोपर्यंत ही स्वप्नातील भरारीच मला सुखद आनंद देत राहील.